Πανόραμα ενός μελαγχολικού

«Βρίσκομαι σε διαρκή κατάσταση αναμονής, δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω ή, πιο σωστά, δεν μπορώ να βρω τρόπο να κλάψω. Τι μαρτύριο περνώ! Φλέγομαι να συμπυκνωθώ στις δύο παντοδύναμες λέξεις. Σε. Αγαπώ.»

Η νουβέλα Πανόραμα ενός μελαγχολικού είναι η πρώτη νουβέλα του Μανώλη Τσίπου, αλλά εκδίδεται εδώ για δεύτερη φορά. Άλλοτε αυτοβιογραφικά, άλλοτε πλήρως μυθοπλαστικά, αυτό το κουήρ πανόραμα κοιτάζει με επιμονή προς τους εφηβικούς έρωτες που μερικές φορές ζούμε πολύ μέτα από το επίσημο τέλος της εφηβείας. Έρωτες παρ’ όλ’ αυτά αξιόλογοι, γιατί μιλούν στην καρδιά ως να ήταν ένα μικρό παιδί. Έτσι ξανακερδίζουμε κάτι από την περασμένη νεότητα, κι αυτή τη φορά ίσως για πάντα.